– Әсем, әңгімемізді туған жеріңізбен танысудан бастасақ?
– Мен Семей қаласында туғанмын. Қарапайым отбасынан шықтым. Анам балабақшада аспаз болып жұмыс істеген. Ал әкем лейтенант болатын. Аса ауыр қылмыс істеген адамдарды ұстаумен айналысатын. Менен екі жас үлкен әпкем бар.
– Әкеңіздің аса ауыр қылмыс істегендерді ұстауы отбасына, сіздің балалық психологияңызға кері әсерін тигізбеді ме?
– Жеке маған тигізді деп айта алмаймын. Бірақ менің анама тигізген сияқты. Себебі, ата-анам мен алты жасқа толған кезде ажырасып, біз Кентау қаласына көшіп кеткенбіз. Анам өзі сол жақтікі. Әкем тәулігіне 20 сағатын жұмысқа арнап, үйде көп болмайтын. Мінезі де жұмысына сай бейімделіп, ауырлау болған шығар. Дегенмен ол кісіден әкелік махаббат көрмедім деп айтпаймын. Екеуміздің қарым-қатынасымыз өте жақсы болды. Өкінішке қарай, ол кісі үш жыл бұрын дүниеден өтті. Бірақ қай кезде де әкем бірінші болып қолдау білдіретін. Бала кезімде журналист болғым келетін арманымды айтқанымда, «Иә, сен боласың. Жақсылап оқы. Познер сияқты боласың, бәлкім Фариза Оңғарсынова сияқты ақын боларсың» деп қолынан келгенше демеу беретін. Бір қызығы, Семейде тұрған кезімізде анам бір ауыз орысша, ал әкем бір ауыз қазақша сөйлей алмайтын. Әпкем екеуміз де қазақша сөйлей алмайтынбыз. Кейін Кентауда да бір ауыз қазақша білмеген күйімізде мектеп табалдырығын аттадық. Бір жылдан соң Ақтауға көшіп, мектепті сол жерде тәмамдадым. Кейіннен Алматыға оқуға түстім. Содан бері осы үлкен шаһардамын. Әпкемнің мамандығы – дәрігер. Тұрмыста. Үш баласы бар. Қазір Ақтөбеде тұрады. Картинки по запросу әсем жәпішева
– Балалық шағыңыз қалай өтті және ол кезде кім болуды армандадыңыз?
– Бала кезім соншалықты ерекше болған жоқ. Керемет деп те, нашар деп те айта алмаймын. 90 жылдардың бас кезі кім-кім үшін де оңай болмады ғой. Біздің тұрмысымыз да орташа еді. Әсіресе, анама қатты ауыр тиді. Базарда тұрып нан сататын, көкөніс сататын. Оған мен де көмектесемін. 8 жасымнан бастап еңбекке араласып кеттім. Кейін анам мектептегі асхананы жалға алып, сол жерде еңбек етті. Ол кісі өте еңбекқор. Тынбай жұмыс істеп, біздің жақсы білім алуымызға жағдай жасады. Алғаш Ақтауға анам, әпкем үшеуміз және анамның әпкесінің отбасы, жалпы алғанда 8 адам көшкенбіз. Сол сегізіміз 22 шағын аудандағы бір бөлмелі үйді жалдап тұрдық. Ол аудан өте тынышсыз, қылмыс көп болатын қауіпті аудан болатын. Кейін жәймен-жәймен сауда істеп, несие алып, пәтер алып, жағдайымызды түзедік.
Бала кезімде журналист және мұғалім болуды армандадым. «Оян, Қазақстанның» өзінің мақсаты да сол ғой – халықты ояту, ағарту. Негізі, мен журналист болып 13 жасымнан бастап жұмыс істедім. Әуелі Ақтаудағы қалалық газетте істеп, сосын мектепте өз газетімді аштым. Сөйтіп жүргенде ҚазҰУ-дың журналистика факультетіне түскім келді. Алайда қалалық газеттегі редакторым «сен ол жаққа түсе алмайсың, өйткені орындардың бәрі сатылып қойған, сондықтан басқа жолын қарастыр» деп кеңес берді. Ол кезде мен тау туризмі бағытында спортпен де айналысып жүрген едім. Ойлана келе спорт саласында білім алайын деп шештім. ҰБТ-дан 106 балл жинап, үш грант ұтып алдым – экономика, аудит және туризм бойынша. Алдыңғы екеуі мені мүлде қызықтырмаған соң, туризмді таңдап Спорт және туризм академиясының студенті атандым. Бірақ журналистік қызметім ешқашан тоқтаған жоқ. Әртүрлі басылымдарға жазып жүріп, 2009 жылы «Жыл журналисі» атағын жеңіп алдым. «Филип Морис» компаниясының Өзбекстан мен Қазақстанда темекі плантациялары бар. Ол жерде кәмелетке толмаған балалардың еңбегін пайдаланады екен. Соған байланыс­ты журналистік зерттеу жасап, ол еңбегім жоғары бағаланды. Осылай танымалдығым артқаннан кейін жұмыс табу оңайырақ болып кетті.
– Зерттеу жасау қиынға соққан жоқ па және бұл тақырыпты қалай таптыңыз?
– Тақырып туралы бұрыннан білетінмін. Анамның туыстарының көбі Шымкент жақтан. Солардан 8-10 жасар балалар плантацияда күндіз-түні жұмыс істейді, бірақ оларға ешкім дұрыстап ақша төлемейді дегенді жиі естідім. Зерттеу мақалам ­Nur.kz сайтында жарияланды. Ол кезде бұл сайт әжептәуір салмақты ақпарат көзі еді. Қазір ғой, мемлекеттік болып, материалының арзандап кеткені (күліп). Кейін ол мақаланы құқық қорғау органдары назарға алды. Барып тексеріс те жасаған. Бірақ ол мәселені түбегейлі біржақты етіп шешу де қиын. Өйткені ол балалар солай жұмыс істемесе, олардың отбасы күндерін көре алмайды. Аз ақшаның өзіне шүкір етіп, жұмыс істеуге мәжбүр.
Алғаш рет қаржы нарығының ақпараттық агенттігінде тілші болып жұмыс істедім. Бұл менің алғашқы толыққанды штатта болған жұмысым. Өзім әу бастан экономикалық және қаржы тақырыбына қызығатын едім. Кейін «Эксперт Казахстан» журналына жазып жүрдім. Олардан бөлек фрилансер болып көптеген басылымдарға материалдарым шықты. Сондай-ақ сериалдарға да сценарий жазамын. Отандық арналардан көрсетілген телесериалдардың біразының сценарий авторымын. Қазақша да, орысша да жаза беремін. Мен жазған сериалдар ретінде «Әсел және оның дос­тары», «Городские легенды», «После суда» хикаяларын айта аламын. Жалпы, мені көп нәрсе қызықтырады. Оның бәрі шығармашылыққа, жазуға тікелей байланысты.
– Ал соңғы уақытта қоғамдық-саяси мәселелерге белсенді түрде бет бұрдыңыз. Қазір қоғамға танылып үлгерген «Оян, Қазақстан» қозғалысын құру идеясы қалай келді? Қасыңызда кімдер бар?
– Екі жыл бұрын Ұлыбританияның Кардифф университетінде медиа менеджмент мамандығымен оқуға мүмкіндік беретін арнайы стипендия жеңіп алып, оқып, ақпан айында елге келген болатынмын. Бір күні таңертең досым хабарласып: «Әсия Төлесованы сотқа алып кетті. Журналистер жоқ. Ешкім көмектеспей жатыр» деді. Сотқа барсам, шынында да ешкім жоқ екен. Содан Фейсбукке жаза бастадым бұл жағдай туралы. Дереу көп адам қолдай кетті. Сотта жүрген екі аптаның ішінде біраз адаммен таныстым. Біразын бұрыннан да білетінмін. Солармен жақынырақ араласа бастадық. Сөйтіп, екі апта уақыт өтіп, Әсия мен Бейбарыс бостандыққа шықты. Содан жарайды, олар шықты, әрі қарай тағы үнсіз қала береміз бе деген ой келді. Танысқан адамдарыма хабарласып бәріміз бас қосып, сөйлесейік, бәлкім ортақ бір ой келетін шығар дедім. Кездескеннен кейін екі-үш сағат пікірлесе келе қозғалыс құрайық деген шешімге келдік. Бір ай бойы қозғалыстың мақсатын, міндетін, қызмет ету аясын анықтап, нақтылап, 5 маусым күні баспасөз мәслихаты арқылы қозғалыс жұмысының басталғаны жайлы ресми мәлімдедік.
– Құрылған уақыттан бері «Оян, Қазақстан» нақты неге араласты, нені шеше алды?
– Қозғалыстың басты мақсаты – мемлекетке бейбіт митингілердің мүмкін болатынын көрсету. Сәуір айында митингке шыққаны үшін, тіпті бос плакат ұстағаны үшін жастарды қамап тастады. Ал біз сайлаудан кейін күн сайын митинг ұйымдастыра бастадық. Қазақстанның әр қаласында бір адамдық пикеттер жасадық. Сайлауға дейін де барлық ұсталған адамдарға көмектесіп жүрдік – оларға адвокат іздеп, қамап тастаған мекемелерге тамақ апарып. Сол арқылы Конституцияда бекітілген бейбіт шеруге шығуға құқығымыз бар екенін айтқымыз келді. Ал қазір сайлаудан бері бірнеше ай өтті. Енді митингке шыққан ешкімді ұстамай жатыр. Менің ойымша, бұл да жеңістің белгісі шығар. Сонымен қатар біз нақты қандай реформаны талап етіп жатқанымызды, Конституцияның қай заңдарын қалай өзгерту керектігін талқылап, ұсыныс жасадық. 30 тамыз күні Конституцияны өзгертуді, парламенттік республика құруды, декларациямыздың орындалуын талап етіп Нұр-Сұлтан, Алматы, Шымкент қалаларында марш өткіздік.
– Қозғалыс жұмысын жүргізуге ақша керек пе екен?
– Шынын айтсам, бір тиын керек емес. Бізде офис жоқ. Әлеуметтік желіде белсенділердің барлығы – еріктілер. Дизайнерлер де – еріктілер. Жазатын – өзіміз. Ең көп шығынымыз – марштың алдында плакаттар жасап шыққанымыз ғана. Бізге не үшін ақша керек? Өзіміз шығамыз, өзіміз сөйлейміз.
– Конституция туралы, елдегі саяси жағдай туралы айту үшін де құқықтық білім керек. Бұл ретте заңгерлер көмегіне жүгіндіңіздер ме, әлде өздеріңіз заңды толыққанды меңгеріп алдыңыздар ма?
– Әрине, заңгер көмегі керек. Мәлімдемемізді жазып шығу үшін үш ай уақыт жұмсадық. Қозғалыстың ішінде де білімді, білікті саясаттанушылар бар және өзімізді барлық заңды оқып, түсініп шығуға тырыстық. Ұсыныстарымызды халықаралық стандарттарға да бейімдеуді, бірақ Қазақстанға да сай етуді ойластырдық. Қазақстанның Еуропадан айырмашылығы – тарихи генетикамыздан сіңген нәрсе – бізге хан керек. Бір биікке жеткізетін, халықты бастап жүретін адам қажет сияқты болып тұрады. Шын мәнінде, бізге хан керек емес. Біз барлығымыз жауапкершілік ала білуіміз керек. Еуропада әр адам өз жауапкершілігін түсінеді. Ал бізге можоритарлық және бір мандатты округтік сайлау жүйесі арқылы депутаттар корпусы бойынша парламенттік республика қалыптастыру өте маңызды. Мәселен, қазір «Нұр Отанға», «Ақжолға» және коммунистерге дауыс береміз. Ешкім жекелей адамдарды таңдамайтын болды. Бұл дұрыс емес. Біз соған қарсы шығамыз. Қозғалыстың басты мақсатының бірі – халықты ояту. Халықты саяси сауаттылықтан мүлде мақұрым дей алмаймыз, бірақ төмен екені де жасырын емес. Адамдарды оятып, көзқарасын қалыптастырып, көзін ашқымыз келеді. Картинки по запросу әсем жәпішева
– Бізде қандайда бір саяси ұйым құрылса оған деген сенімсіздік туындайды – біреудің жобасы емес пе, кім қаржыландырып отыр екен, артында кім тұр дегендей. Осы тектес сауалдар сіздерге де көп қойылған шығар?
– Күнде қойылады. Елде демократия жоқ болғандықтан адамдарда неше түрлі ой бар. Ақорда қолдап жатыр ма, әлде ҚДТ қаржы бере ме деп айтып жатады. Егер адамдар солай ойлап жатса, онда өзімізден де кінә бар шығар. Себебі, өзіміз туралы көп айта бермейміз. Яғни, өзімізді алға шығарғымыз келмейді. Қалай десек те олай айтатын адамдар таусылмайды. Бірақ жұмысымыз арқылы өзіміздің таза, ешкімнің қолжаулығы емес екенімізді дәлелдейміз.
– Құрылып, жұмыс істеп, нәтиже көрсете бастағаннан кейін хабарласқан ықпалды топтар болды ма?
– Әрине. Ұлттық қоғамдық сенім кеңесі, ЖСДП партиясы өздеріне шақырды. Олардан бөлек жекелеген саяси тұлғалар бар. Барлығы бізді пайдаланғысы келді. Біз оның бәріне жоқ деп жауап бердік. Өйткені халық олармен бізді көрсе, онда бітті. Сенім қалмайды. Біз екінші Қосанов болғымыз келмейді. Біздің арамызда да Қосановқа сенгендер, алданғандар көп болды. Өз басым сайлауда бақылаушы болып жұмыс істедім. Басынан бастап Қосановқа сенген жоқпын, бірақ соған қарамастан оған берілген дауыстарды қорғадым. Не үшін олай істегеніміз түсінікті деп ойлаймын.
– Қосановқа жай ғана сенген жоқсыз ба, әлде сенбеуге негіз болды ма?
– Сенбеуге негіз болды. Журналист достарым көп болғандықтан ол туралы әртүрлі әңгіме естідім. Ол кісі «сайлауда сіздің дауыстарыңызды ұрласа не істейсіз?» деген сұраққа бір сұхбатында жауап берген жоқ. Осы жағдай менің күмәнімді тудырған. Демек, Қосанов әу бастан сценарийді білді. Егер білмесе онда «сотқа береміз», «шеруге шығамыз» деп айтушы еді.
– Біз көбіне Украина, Армения, Грузиядағы саяси жағдайды тамсана айтамыз, үлгі етеміз. Бірақ өз елімізде сондай өзгеріс бола қояды дегенге сенбейміз. Бұл Назарбаев билігінің соншалықты тамыр жайғандығы ма, әлде халықтың белсенділігінің төмендігі ме?
– Бұл туралы мен де көп ойландым. Шынын айтсам, Украинада болып жатқан көптеген жақсы бастамаларға қарамастан, ол жақтағы сценарийдің бізде болғанын қаламаймын. Арменияда болған өзгеріс жаныма жақынырақ. Себебі, қантөгіссіз билік ауысты. Бірақ Армения халқы ояу болатын. Пашинян келіп «ешкімді ұрып-соқпаңдар, жәй ғана көшеге шығыңдар, бір апта ғана тұрып берсек, өз дегенімізге жетеміз» деді. Адамдар сеніп, көшеге шықты. Иә, Назарбаев 30 жыл ішінде қаншама адамды түрмеге жапты, қаншама адамның жолын кесті. Оның билігі саяси белсенді адамдарға ауыр тиді. Екіншіден, халықтың өзінен де бар. Бірақ солай екен деп ешкімді кінәлауға да болмайды. Назарбаев билігі тұсында саясат екінші орынға сырғып, экономика алғашқы планға шықты. Ол дұрыс емес жағдай. Саясат әр уақытта бірінші тұруы керек. Сондықтан алдағы он жыл ішінде халықтың көбі оянса, өзгерістер болады деген сенімдемін.
– Қалай болғанда да халық В.Зеленский сияқты лидерді күтетін сияқты. Олай күту қаншалықты дұрыс, әлде өзіміз өзгеріс жасауға қоғам болып ұмтылуымыз керек пе?
– Зеленский сияқты болса керемет қой. Бірақ лидер біреу болмауы керек. Біздің ел Украина сияқты емес, әртүрлі адамдар, түрлі топтардан құралған. Көзқарас көп. Сол әр топтың өкілдері ортақ үйде жиналып, халықтың барлығына пайда әкелетін өзгерістерді жасай алатын еді.
– Қоғамдық-саяси белсенділігіңіз­ден кейін ізге түсу, қысым көрсету болып жатыр ма?
– Болып жатыр. Басында өте ауыр тиді. Ең алғаш рет үйіме полиция келген кезде, олар көршілеріме барып «мынау пәтерде тұратын қыз қылмыскер» деп айтыпты. Сол маған қатты ауыр тиді. Кішкене ойланып, егер солай айтып жатса, демек олар менен қорқады деген байламға келдім. Олар менен қорқып тұрса, онда неге мен олардан қорқуым керек? Оларда он мыңдаған адам, миллиондаған бюджет бар. Ал менде өзім ғанамын. Басқа ешкім жоқ. Сонда да менен қорқып жатыр. Яғни, менің айтқан сөздерім оларға қиын тиеді. Сол себепті, қазір қанша рет, қайда шақырса да, полиция үйімнің алдыма келсе де еш қорықпай, тіпті қалжыңдап сөйлесе беремін. Кей кезде өзімнің жағыма қарай тарта сөйлейтін болдым. Картинки по запросу әсем жәпішева
– Олар сонда не айтады, не сұрайды, не талап етеді?
– Ең соңғы сөйлескен адамым – жас жігіт екен. Әдейі жіберілген деп ойлаймын. «Иә, мен де сен сияқты ойлаймын» деп өз жағына тартып алмақшы болды. Біраздан кейін «Не үшін шығып жүрсің? Неге тыныш отырмайсың?» дейді. «Біздің елде мынау дұрыс емес. Мәселен, коррупция ұнамайды» десем, «ой, коррупция барлық елде бар ғой» дейді; «Шенеуніктердің дұрыс жұмыс істемейтіні, оларды ешкімнің жауапқа тартпайтыны ұнамайды» десем, «бізде емес, бәрінде солай ғой» дейді.
– Ол сізге полиция формасымен келді ме?
– Жоқ, азаматтық киіммен келді. Бірақ қызметтік куәлігін көрсетіп, «жүр, шығып сөйлесейік» деді. Содан ол айтады: «Сен білесің бе, Зайытовты кім ұстағанын?» дейді. Сұрасам, «мен ұстадым» дейді. «Сол ісімді өте үлкен мақтаныш тұтамын. Егер мен ұстамасам, сол күні Алматының бәрі қырылып қалатын еді. Сұмдық жағдай орнайтын еді» дейді. Оның бұл айтқанына қайран қалып, көңілімде бір қызық сезім орнады. Соңында «Саған ешкімнің ақша төлемейтінін білемін, бірақ сені біреу пайдаланып жатқан сияқты. Сен оны түсінбейсің. Оған миың жетпейді» деп мені басуға тырыса бастады. Сосын мен оған «Өзің ештеңе түсінбейсің. Егер түсінсең, біздің жақта болушы едің» деп қарсы пікір айттым. Ертесі күні маршқа шықсам, сол жігіт тұр екен. Жанымда жүрді (күліп).
– Яғни, билік сізді оппозиция деп санайды. Ал сіз өзіңізді оппозициямын деп санайсыз ба?
– Оппозициямын деп айта алмаймын. Өйткені өз көзқарасым бар. Егер билік оны оппозициялық деп есептесе, онда өкінішті жайт. Себебі, менің көзқарасым біздің Конституцияға сай келеді. Ал Конституция – оппозициялық құжат емес.
– Дәл қазір елдегі саяси жағдайдың қалай аунап кететіні әлі де белгісіз болып тұр. Егер билік сіздің көзқараспен санасып, ұсыныстарыңызды қабыл алып жататын болса, әрі қарайғы қадамыңыз қандай болмақ? Әлде санасып жатқан кейіп танытып, өз жағына тартып жатыр деген қорқыныш туа ма?
– Иә, қорқамыз. Есіңізде болса, біраз уақыт бұрын «Нұр Отан» партиясы сая­си кеңесінің отырысында Назарбаев можаритарлық жүйе туралы сөз сөйледі. Бір қызығы, осыған дейін мұндай жүйе туралы біздің қозғалыстан басқа ешкім айтқан жоқ. Демек, бізді естіп, біліп отыр. Жалпы, біздің қозғалыс дайындаған тоғыз негізгі талап бар. Егер соның барлығы билік тарапынан қолдау тауып, орындалатын болса онда біз тоқтаймыз. Сол кезде «уф» деп, журналистикама қайта ораламын. Бірақ ондай жағдайдың болуы мүмкін емес сияқты.
– Ал келешекте өзіңізді саяси қайраткер ретінде көрсетуге қаншалықты құлықтысыз?
– Билікке келгім келмейді. Әзірге ондай ойым жоқ. «Оян, Қазақстан» қозғалысын құрған кезде де айтқанбыз, «мақсатымыз – билік емес, реформа» деп. Реформаға жетіп жатсақ, тарқаймыз. Әрине, алда не күтіп тұрғанын білмейміз ғой. Бірақ дәл қазіргі таңда партия құрып немесе жеке тұлға ретінде танылуды көздеу туралы мақсатым жоқ.
– Тоқаев өз жолдауында бейбіт митингке шығу үшін адамдарға рұқсат берілетінін айтты. Оның бұл сөзінің орындаларына сенесіз бе?
– Бір қызығы, ол кісі «митингке шығамын десе, рұқсат береміз» дейді. Бірақ оның сөзі Конституциямызға, Қазақстанның БҰҰ алдындағы міндеттеріне қарама-қайшы келеді. Дамыған елдерде «рұқсат беру» деген атымен жоқ. Біздің елде де солай. Рұқсат беру емес, хабарламалық тәртіп болуы керек. Мен әкімдікке барып «мынандай күні, мына жерде бейбіт митингке шығамын. Маған полиция жағынан қорғау болсын» деп хабарлама беремін. Әкімдік тексеріп, қарап «сенің айтып тұрған орның бос екен, шыға бер» дейді. Негізінде сондай болуы керек. Тоқаев айтып отырған «рұқсаттар» мен «қала ортасында белгіленген жерлер» – популизм. Статистиканы бұрмалап жазатын болсақ, бізде бәрі жақсы сияқты болып көрінеді. Бірақ шын мәнінде жағдайдың қандай екенін өзіңіз де жақсы білесіз. Егер қазір саяси жүйені өзгертпесек, онда ертеңгі күні мұнай таусылған кезде бізде үлкен революция болады. Мұнай таусылса, Назарбаев режимі елді ұстап тұра алмай қалады. Олар қазір елдің біраз ақшасын жыл сайын Еуропаға шығарады да, қалғанын халыққа там-тұмдап таратып қояды. Ал егер тұтқиылдан қиындық орнай қалса, халық Қырғызстандағыдай төңкеріс жасап кетуі мүмкін. Сондықтан қазірден бастап біртіндеп өзгерістерге бейімделген жөн. Рэкеттерді құртып, кәсіпкерлерге жол ашып, халыққа таңдау беру керек.
– Сіздің ойыңызша, биыл не келер жылы елдегі саяси ахуал қай бағытқа қарай өзгеруі мүмкін?
– Бізде жоспар да көп, мақсат та көп. Қатарымызға жастар көптеп қосылуда. Қоғам біртіндеп өзгеріп жатыр. Билік қанша қаламаса да өзгерістерді тоқтату мүмкін емес. Осы жыл бітемін дегенше, парламенттік сайлауға дейін өте көп өзгерістер болады деп ойлаймын. Парламенттік сайлау кезінде де кешегі сайлаудағыдай жағдайлар болуы мүмкін. Себебі, мұның өзі – тағы бір цирк болғалы тұр. Үнемі сайлауға түсіп үйреніп қалған псевдопартиялар бар. Білуімше, Ақорда тағы 2-3 партияға рұқсат берген. Қазір солар қатарын жасақтап жатыр деп естідім. Мен қатты сенетін бір ұйым – Республика қозғалысы. Басқа ешкімге сенбеймін. Алайда оларға партия ретінде құрылуға рұқсат беріле ме, бұл үлкен сұрақ. Картинки по запросу әсем жәпішева
– Саяси белсенділігіңізден кейін республикалық медиа-ресурстарға жолданған материалдарыңыз қысым көрген жоқ па?
– Ондай жағдайлар болды. Соңғы 3-4 айда әртүрлі сайттардан бірнеше мақалам алынып тасталды. Оның ішінде Арыс трагедиясы туралы мақалам бар. Әрине, бұл жағдай табыс табуға кедергі келтіреді. Бірақ жоғарыда айтып өткенімдей бұдан бөлек спичрайтер, сценарист болып та еңбек етемін. Өте көп клиенттерім бар. Солардан түскен тапсырысты орындап, ақша табамын. Сериал авторлығын бұрын өз атыммен жарияласа, қазір басқа атпен жариялауда. Оның мен үшін қатты зияны жоқ. Ең бастысы, қаламақымды төлесе болды.
– Қазір анаңыз қайда?
– Ол кісі мұнай компаниясында асхананың басшысы болып, вахталық тәртіппен жұмыс істейді. Екі айда бір мәрте маған келіп тұрады. Негізі екеуміз бірге тұрамыз. Жасы 55-те. Зейнетке шыққанша жұмыс істеймін дейді. Британияда оқып жүргенімде қоңырау шалған сайын «Қазақстанға орал, қайтып кел, еліңе пайдаң тисін» деп көп айтатын. Ал келіп, саяси өмірге араласа бастаған кезде «мен саған кел, кел дегенде түрмеге түс деп айтқан жоқпын» деп алаңдай бастады. Қатты-қатты ұрсып тастаған кезі де болды. Тіпті «осыныңды тоқтатпасаң, арамыз дұрыс болмайды» деп біраз уақыт сөйлеспей қойды. Марштың алдында мені полицияға шақырып, бөлімшеде отырған кезімде «Кешір. Мен бәрін түсіндім. Өз таңдауың бар. Енді сені қолдаймын» деп смс жіберді. Қазір ара — қатынасымыз жақсы.
– Әкеңіз жақтың туыстарымен араласып тұрасыз ба?
– Иә, араласамын. Ол кісілер менің бұл ісіме қарсылау. Себебі, көбі мұғалімдер. Керісінше, анам жақ үнемі қолдау білдіріп отырады.
– Әңгімеңізге рахмет!
Сұхбаттасқан Арнұр Көбейхан

«Жұлдыздар отбасы» журналы, 2019 жыл №19

Пікір қосу